Same wybory podobnie mają trochę odmienną wagę niż np. w Game of Thrones, gdzie wygodnie w wzroku mgnieniu możemy uśmiercić niejaką kluczową postać. Tu na szali istnieją co najwyżej dobre stosunki z kompanami. Przybywając na pomysł koleżanki przykładowo, Jesse zawiódł własnego kumpla i tak dalej. Bezzwłocznie widać, iż Minecraft: Story Mode celuje raczej w braterstwo niż poświęcenie, choć w jednym miejscu faktycznie zabawił się trochę w Grę o Tron rzeczoną. I nie tu o nagości mówię. Inna casus, że asortyment z pierwszego rozdziału uczestniczył na tyle zerojedynkowy przeszły, że… najprawdopodobniej ustawił kompletny dalszy rozdział pod kątem fabuły - i chociaż tak mnie się denuncjuje. Ale wręcz bohatera trochę krzywda, bo nijakością uchodzi od niego na kilometr. O wiele ciekawiej rysują się aczkolwiek jego towarzysze, jakich egzystowałby mi autentycznie szkoda, gdyby byt im się stało się. Ale z drugiej strony być może taki właśnie mapa miało Telltale Games - skupić uwagę na innych, a nie na samym samemu.
